Silje at Monash

A new day has come

2009-08-01T08:27:00.000-07:00

http://www.frokenfranzen.blogspot.com/

Honey, I'm home

2009-07-30T12:59:00.000-07:00

Heim til mor

2009-07-14T13:58:00.000-07:00

Då var eg ENDELIG heime i Viksdalen att. Barndommens dal. Og det er fantastisk godt. Det er så grønt og vakkert her. Og så frisk luft. Men på ein måte er det som om eg var her for ei veke sidan. Det er rart korleis ein raskt kjem tilbake til det gamle. Eg har ete grandiosa og kjøttkaker, leverpostei og fårepølse.

No er det vel på tide og legge ned denne bloggen, i og med at Silje ikkje lenger er at Monash. Kanskje lagar eg ein ny blogg der eg skriv om livet etter Australia. Ken veit. Uansett, takk til alle som har følgt meg på reisa. Håpar dokke har hatt det like kjekt som eg har!

Silje is back in Norway!

China girl

2009-07-09T07:00:00.000-07:00

Ja no ER eg i Hong Kong og det er jo Kina sjølv om relationshipstatusen til Hong Kong er litt comlicated (no longer in a relationship with UK). Hong Kong er for det første veldig varmt heile tida. La meg minne om at eg kjem rett frå vinter. Det er altfor mykje folk overalt og ganske stressande. Alle er veldig effektive. Thankyoubye kjem utan pust i mellom. Og det er butikkar alle plassar, med mykje jalla og bling bling. Men Hong Kong er likevel OK + for eit par dagar.

Eg seier som Rybak: Kom å møt meg på Gardemoen søndag kl 11.00. I motsetning til han har eg allereie snakka med Oslo Lufthavn og dei trudde dei skulle klare og ta imot alle. Dei hadde jo ein lita øving på dette tidligare i år.

We'll meet again

2009-07-06T02:53:00.000-07:00

Så var det tid for å ta farvel med Australia og legge på heimveg etter godt og vel 5 månader. Eg har hatt eit veldig bra opphald og eg vil utan å nøle ta i bruk klisjear som: eg har lært mykje, eg har sett mykje, eg har opplevd mykje, eg har erfart mykje, eg har møtt mykje kjekke og rare menneske, eg har utvida min horisont og forstått litt meir av korleis verda fungerar. Men for å ikkje drepe deg meir enn nødvendig med slikt vil eg gå over til å fokusere på kor forferdelig mykje eg gledar meg til å komme heim no, og til å sjå nettopp DEG igjen (untatt om du berre er ein random person som les denne bloggen).

Kjære Australia, på mange måtar var du slett ikkje som eg trudde, men på mange måtar levde du veldig opp til forventningane. Du kan i grunn tilby det meste som er og tilby. Du er veldig vennlig og avslappa og det er vanskeleg og ikkje like deg.

Beklagar Australia, eg har brukt altfor masse vatn og slept ut litt mykje CO2, men eg la igjen litt penga så eg håpar det går bra. We'll meet again, don't know where, don't know when. See you love, see you mate!

Country House

2009-07-05T06:03:00.000-07:00

Idag var eg på besøk til ei australsk jente frå klassen min og ble tatt med som turist rundt omkring i området. Det var stas. På bilde er meg, Jess og søstra hennar.

Først tok vi Puffing Billy, eit 100 år gammalt damptog. Det er visst nok om å gjere å sitte med føtene utanfor slik som som på bilde over. Men det var litt kaldt. Kvar gong vi køyrte forbi noken folk måtte vi vinke med flagga. Plutselig køyrte vi over ei gammal trebru som såg skikkelig rotna ut og eg var sikker på den skulle dette ned.

Så var eg for første gong heime hjå ein australsk familie og åt lunsj. Den besto av graskarsuppe og pai. Etterpå tvinga faren i huset meg til å smake vegimite, eit typisk australsk pålegg som alle visstnok et. Det smakte HEILT forferdeleg. Ei blanding av hapå og pianøttsmør som er salta, berre at det er ti gongar eklare.

Dei hadde eit kjempefint gammaldags hus med mange antikvitetar, og hagen var veldig idyllisk med plantar og trefigurar som i Amelie filmen. I grunn litt som ein forestiller seg ein australsk heim på landet skal vere, men i realiteten er det berre mindretalet som bur slik. Det var grøne bakkar og langt mellom husa. Jammen gikk det ikkje kyr og beita der og. Så hadde dei disse og trampoline, og vi spelte footie på bøen til naboen. Faren til Jess snakka ganske utydelig og hadde kjeledress og skjegg (det siste avsnittet høyres ut som ein skildring av min eigen heimstad og når eg les det igjen slår det meg at NO har eg vore for lenge vekke!).

Men det beste av alt var pianoet som dei hadde. Det såg ut som eit heilt vanlig gammalt piano, men spelte av seg sjølv om du trykte på pedalane. Det hadde nemlig ein rull ein kunne sette på med hakk i som fekk dei rette strengane på baksida til å bevege seg, og slik spelte det av seg sjølv. Så då kunne ein berre sitte der og pumpe med føtene og late som ein spelte. Ved å bytte rull kunne du bytte sang. Det var visstnok importert frå USA for lenge sidan. SÅNN VIL EG OG HA!

Etterpå mata vi typiske australske fuglar i Dandanong Rangers og tok ein tur i skogen og såg noken skikkelig store tre, både I FORHOLD til både breidd og høgd.

Winter Wonderland

2009-07-04T02:00:00.000-07:00

Den siste veka har eg, Ingebjørg og Kamilla vore i New Zealand. Eit veldig vakkert land som minner veldig om Norge, men uheldigvis ganske kaldt akkurat no ettersom det er vinter. Turen var heller ikkje utan komplikasjonar. Det heile starta med at vi nesten ikkje rakk flyet fordi vi mangla dokumentasjon på at vi hadde retur billett frå landet. Ein kan jo ikkje sleppe nokon inn i landet uten å vite at dei skal ut igjen liksom, det skulle tatt seg ut. Vi hadde sjølvsagt ikkje tenkt på dette ettersom vi trudde at Australia og New Zealand er samme greia! Vi måtte springe til den andre sida av flyplassen for å skaffe oss denne utskrifta, for vi skulle sjølvsagt fly med eit anna selskap heimigjen. Undertegna var vel mildt sagt stressa og hadde høg puls og blosmak i munnen. Men på flyet kom vi.

Etter ei natt i Christchurch bestemte vi oss for å leige bil å køyre nedover til Queensland. Det var veldig mykje vakker natur å sjå på vegen ned. Men igjen møtte vi store utfordringar (ikkje problem, berre utfordringar). Det var nemlig snø over fjellovergangane. Problemet (ikkje utfordinga) til dette landet slik eg ser det er at dei ikkje har høyrt om vinterdekk. Dei oppererar nemlig med kjettingar, men desse kan ikkje brukast dersom veien ikkje er dekka av snø. Eg måtte sette meg bak rattet og bruke mine Rørvikfjellet første juledag skills. Og fram kom vi i god behald, sjølv om blotrykket låg over gjennomsnittet.

For å ungå vidare problem bestemte vi oss for å ta bussen tilbake igjen etter og ha vore i Queenstown nokre dagar. Lettare sagt enn gjort. Snøen ga oss utfordringar nok ein gong, og vinterdekk mangel ga oss PROBLEM. Ein busstur som skulle ta 6 timar tok 12 på grunn av diverse omvegar. Men det verste var når bussen begynte å skli sidelangs ned ein ganske bratt bakke, og sjåføren etter altfor lang tid tilslutt bestemte seg for å sette på kjettingane. Då hadde han allereie snakka i telefonen med den andre bussjåføren og spurt: -Kor lang er denne bakken eigentleg?" På dette tidspunket var eg seriøst redd.

Latterleg lite snø byr på store utfordringar. Kan noken vendligst ta ansvar for å intrudusere vinterdekk til desse folka?

Ei av jentene på bussen var frå Australia og hadde aldri sett snø i sitt liv. Ho forsto ikkje kvifor vi kunne sitte i ro inne i bussen når det SNØA ute.

Men no skal ein sjølvsagt ikkje berre legge vekt på alt det negative med turen (har forresten ikkje sagt noke om at Kamilla fekk fartsbot). Kamilla fekk hoppa i fallskjerm uten ytre skader, medan eg og Ingebjørg hadde nok med å ta ein skiheis og køyre ein akebrettliknande bil ned att. Vi reid på hest i omgjevelsane til Ringenes Herre filmen. Det var ganske så kjekt sjølv om eg ikkje kunne føle føtene mine etterpå på grunn av kulda. Vi fekk sett mykje fin natur som minte oss om vart O kjære fedreland.

JA for det var ganske kaldt og eg er FULLSTENDIG klar over at det er 30 grader heime no, men gilt var det no likevel.

Dei andre fekk erta meg ein del fordi eg blir litt gretten når eg ikkje får mat eller må tisse eller er trøtt. Men så fekk Ingebjørg også gjennomgå ein del fordi ho er bitte bitte bitte bittelitt gneten, og alltid reknar om pengar. Kallenamn som Gnetnebjørg og Valutabjørg vart flittig brukt. Men ho var no jammen god å ha når skyldingsen skulle gjerast opp (jadå Gunnhild vi kallar det fortsatt det). Reknebjørg er også Flinkebjørg:)

Fjella på New Zealand virkar mykje større enn fjella heime. Kanskje litt fordi dei er det. Kanskje litt fordi det er ganske flatt ellers og så plutselig kjem det store fjell. Heime har vi jo bakkar, dalar og mindre fjell rundt dei store. Det var oogså litt rart å sjå palmar og fjell med snø i same augesyn.

Vi fekk også sett havet og noken galninga som surfa i kulden. For å ikkje snakke om noken veldig fotogene måsar.

Skulle ha vore der lenger, men ein får ta det att ein anna gong, kanskje om SOMMAREN!

Ingebjørg for tilbake til Brisbane, eg og Kamilla til Melbourne for dei tre siste dagane her. Det blei plutselig veldig godt og varmt med 7 grader.

High Speed

2009-06-28T13:53:00.000-07:00

Dei tre siste vekene har det vore mykje reising fram og tilbake. Her er noken smakebitar.

Fargerike naust utanfor Melbourne.

Random surfers i Sydney.

Endelig i Syden!

Randi smakar tim tams for første gong, og ho LIKAR det!

Road trip

Great Ocean Road

Ingebjørg slappar av framfor peisen.

PS: Takk til Randi for bilder.

Only one road

2009-06-27T23:03:00.000-07:00

Torsdag la Silje, Randi, Kamilla og Ingebjørg (som hadde tatt turen nedover) ut på road trip, nærmare bestemt Great Ocean Road som går på botnen av Australia, frå Melbourne og østover. Dei tolv apostlane som no berre er ni var eit av høgdepunkta. Turen vil i det vidare bli oppsummert i stikkordsform.

Vi såg også ville koalaer og kengeruar. Kamilla var flink til å køyre bil. Silje var ikkje så flink med GPS, men Randi blei etterkvart god venn med Liv frå Sunnmøre. Ingbjørg hadde kontrollen på fakta om plassane vi passerte mykje takka eit blad ho fann på hostellet som egentlig var eit godt gamaldags bygdepensjonat. Rødbetar og egg på hamburgeren er ikkje så godt. Dårlig stemning kan fiksas med litt kaffi, mat og ein tur på do. Vassendengutane er fin road trip musikk. Folk på leirskule er bråkete når andre vil sove. Ingen bør gå frå bordet før Ingebjørg er ferdig å ete (ja Silje og Randi ete altfor fort). Hoppebilde kan ein aldri få nok av (takk Kamilla igjen).

Walking on Sunshine

2009-06-27T01:19:00.000-07:00

Ferden gjekk vidare til Sydney og god været smilte til oss. Ja eg har vore der før men hadde ikkje noke i mot og reise ein gong til. Dei vanlege sight-seeing tinga vart gjort igjen. Og vi var på klassisk konsert i operahuset. Viviann, du ville vore stolt av oss!

Akvariet og dyrehagen fekk også eit besøk. For første gang såg eg ein kengeru med ein liten joey i lommen.

Shopping var i grunn eit gjennomgangstema på heile besøket, og diverse skatte, ferie og andre pengar fekk køyrt seg.

Ein dag tok vi turen til Mainly og fekk solnedgang over operahuset og brua på veg inn igjen til byen. Vi traff ei gammal dame som prata heile ferjeturen om livet sitt og plassa ho hadde reist. Når vi skulle gå av oppdaga vi at mannen sat inne. Ho sa det var viktig å halde kontakten med gamle vener og det sa vi oss einige i.

Randi fekk smakt sushi og sa det va heilt ok. Hoppebilde blei det sjølvsagt også tid til. Dette er Silje og Bondi beach.

Og alle var einige om at det hadde vore ein fin tur.

All at Sea/ Crocodile rock

2009-06-27T00:05:00.000-07:00

Dårlig oppdatering på bloggen i det siste skyldast at eg nesten ikkje har vore heime dei to siste vekene. Etter tre dagars sight-seeing i Melbourne med turisten Randi gjekk turen vidare til Cairns i Queensland og opp til Port Douglas.

Å reise frå Melbourne til Cairns er omlag like langt som frå Norge til Gran Canaria, noke som fekk gjesten frå Norge til å forstå kor stort Australia eigentlig er. Og det er på ein måte som Syden fordi alt er jo omvent på den nederste halvkula. Det betyr at i sør er det kaldt og i nord er det varmt. Det var deilig å reise frå 6 grader og vinter til 25 grader og sommar. Syden (eller Norden om du vil) har andre typar palmar, tropisk klima, varme strender og sjølvsagt turistar og jalla butikkar.

Port Douglas er ein av inngansportane til Great Barrier Reef, og revet skal vist vere på sitt finaste her oppe. Vi hadde egentlig tenkt å dykke, men lot oss overtale til å snorkle fordi korallane uansett er på overflata av havet. Først måtte vi ta båt i fleire timar ut på havet. Med TO sjøsjuketablettar innabords ungjekk vi dei same ubehageligheitene som sist. På vegen tilbake tok eg to nye og følte meg veldig trøtt og søvnig, men akk så lykkelig for å sleppe å smake den same lunsjen to gongar.

Midt ute på opne havet fann vi revet og det var heilt fantastisk stilig. Nemo og vennene hans var der og, og ein del andre rare plantar og dyr. Og Silje og Randi såg bra ut i våtdrakt og snorkelmaske (jamfør bilete ovanfor).

Queensland og forsovidt Australia er i grunn kjent for tre ting: Great Barrier Reef, strendene og regnskogen. Vi fekk sjølvsagt med oss alle tre. Etter ein halv dag på stranda som gjorde godt for kvite kropppar, var det Mosmann regnskogen som stod for tur. Her bada vi i den kalde ferskvatn elva som likna litt på Neselva berre at den hadde fiskar. Så slepte vi laus eventyraren i oss og reiste på krokodille safari med båt på ei heilt anna elv eit stykke unna (for å gjere det klart: den første elva var altfor kald for krokodillene). Og JA vi såg krokodillene, og fytti fytti fytti dei va store.

You got a friend

2009-06-14T06:51:00.000-07:00

Idag kom Randi til Australia. Det var heilt ubeskrivelig kjekt å sjå ho igjen, og jammen blei det ikkje sol også. Vi brukte dagen i botanisk hage, på Melbourne Museum og vi var oppe i den høgaste bygningen i Melbourne med utsikt over heile byen.

Dei neste dagane er sjølvsagt fullpakka med sight-seeing planar. Randi må berre sove litt og venne seg til dag og natt på riktig plass. Det gjer ho no.

Ellers vil eg også gjerne sei at i går åt eg kengeru og det var kjempegodt, faktisk!

Idag åt vi TORO gryterett som Randi hadde med. Det er sjølvsagt alltid ein hit, akuratt som då vi var 16 og budde i Leirbrekka. Canadiarane var ivrige tilskodarar.

Ut mot havet

2009-06-12T05:47:00.000-07:00

Nok ein nasjonalpark har blitt besøkt, og nok ein gong har vi leigd bil uten å skade verken oss sjølv eller bilen. Litt dårlig stemning var likevel å finne på starten av reisa, mykje grunna at ein enkelt deltakar hadde forsove seg. Men dette ordna seg raskt etter litt kaffi, ein riktig innstilt GPS og ein litt sein men dyktig sjåfør på plass i førarsetet.

Denne gongen var det Wilsons Promontory National Park som sto for tur. Flotte fjell og natur, og sjølvsagt strender heilt nederst på tuppen av Victoria, 3 timars køyretur frå Melbourne. Kengeruar, wallabies og søte wombats var å sjå rundt omkring.

Og EG køyrte faktisk bilen eit lite stykke også. Sjølvsagt langt ute på landet der det ikkje var nokon andre bilar (jamfør tidlegare inlegg om å køyre opp på coopen og ned igjen). Litt vanskeleg å hugse på at ein skal køyre på venstre sida også etter ein har køyrt ut i eit kryss, men som sagt ingen andre bilar, so no stress i joggedress.

Utsikt frå toppen av fjellet som vi gjekk på. Lufta var fresh!

Skippy Theme

2009-06-10T18:19:00.000-07:00

Eg og Kamilla tok på vår første feriedag turen til The Gramphians. Det er ein nasjonalpark 3 timar frå Melbourne med ein ganske kjent fjellformasjon. Ikkje det heilt store for oss normenn, men vert eit besøk likevel. Vi var blant anna på ein liten "hike" og enda opp langt framfor dei andre som hadde store problem med å gå på alle steinane på stien, huff så vanskelig. Etterpå fekk vi høyre frå den japanske dama som var med at vi va "good walkers". Jo takk for den!

No ser eg atter slike fjell og dalar..

Det var kjekt å komme seg litt ut i naturen igjen itte gammalt, og kjenne på litt bakkar og slikt!
Vi var innom eit Aboriginal Museum. Så såg vi på ein foss som var heilt ok. Men det aller kjekkaste var å helse på kengeruane som levde fritt rundt omkring. Her ligg dei å solar seg.

Oh Happy Day

2009-06-08T06:39:00.001-07:00

Då var min utdannelse på Monash University fullført, og eg har lagt bak meg ei veke med om ikkje blod, om ikkje tårer, i allefall svette, lite søvn, mange bekymringa og nokon tunge stunder. Men no er alt skreve og levert og signert!

Dersom vi antar at eg har stått på alt som er å stå på (og det gjer vi jo) reiser eg jammen heim med ein bachelor grad i bagasjen, og det er no ikkje verst berre det.

Så no er det tid for å bruke opp resten av pengane, og få må seg mest mulig før eg set meg på flyet heim om ein månad! Om ei veke får eg besøk av Randi og det gledar eg meg veldig til:)

Siste dag på Clyton Campus. Tilbake til Nygårdshøyden!

Ja vi elsker

2009-06-05T02:32:00.000-07:00

Frile, Freia, Hansa, fjell, gylle, laks, Tine, fårepølse, kvitveis, Lerum, lam, Lepsyl, NRK, Grandiosa, fiskepudding, GO Morgon jogurt, nyslått gras, raspekake.

Ein blir i grunn litt nasjonalromantisk av å vere langt vekke å sjå sitt eige land frå utsida.

-Har dokke blitt meir bevist på og stolte av dokka eige land etter at de kom hit? spør læraren min i contemporary Australia.

–Ja, svarar eg.
-That’s just because you guys won the Eurovision!

Men eg elskar no Norge uansett eg!

Ikkje rart at Tidemand og Gude malte litt når dei var i Tyskland.

Grisen står og hyler

2009-06-03T01:56:00.000-07:00

Verknadane av svineinfluensaen er ikkje så ille som tidlegare antatt. Likevel spreier den seg som il i tørt gras i Melbourne og Victoria for tida. Bekrefta tilfelle her er no oppe i 504, og dei stenger skular og greier.

Idag såg eg ein fyr med maske på skulen, og eg fekk ein mail frå Monash som sa: "It is now almost certain that in the next one or two weeks confirmed cases of HINI 09 will emerge amongst students and staff atMonash".

Så jada. Det er visst vaksine og ein kjem ikkje til å dø, men det er jo greselig kjedelig og ikkje kunne gå ut av huset på to veker då. Litt upraktisk er det også med tanke på eksamen.

For noken dagar sidan var eg ganske slapp og hadde litt ilt i halsen. Eg frykta det verste, men det viste seg at det berre var eksamenssjuka og litt stressmage (foreløpig!). Eg er no frisk og rask igjen. Det ordnar seg alltid for snille jenter som brukar antbac!

PS: Ja eg er fullt klar over at songen eigentleg heiter "Kveldsong for deg og meg" men dette er untaket som bekreftar regelen.

We are the Navy Blues

2009-06-02T04:40:00.000-07:00

I helga var eg å såg ein australsk fotballkamp, foottie, i AFL eller Australian Fotball League om du vil. Australia er sjølvsagt dei einaste som har denne sporten og det er verkeleg noko for seg sjølv. Ei god blanding mellom fotball, handball, crcket, slåball, amerikansk fotball og rumpeldunk kan ein vel sei at det er.

Bana er veldig stor og dei 18 mennene på kvart lag spring som noken galningar. På kvar side av bana er det fire store stolpar som liknar litt på flaggstenger. Det er om og gjere å få ballen inn mellom desse. Så er det litt ulik poengfordeling etter om du treff dei store eller dei små stolpane. Og viss ein mann fangar ballen innanfor ein strek framme så får han kaste mot mål derifrå. Dei kan springe 10 meter med ballen før dei må kaste den frå seg. Ellers er det visst berre å hive seg på å takle den som har ballen til ei kvar tid. I grunn litt for innvikla for min enkle sportshjerne, men kjekt var det lell.

Det er 4 omgangar på ein halvtime kvar. Og for å sei det sånn, dette er ikkje noken pysegutar. Dei hoppa på kvarandre og sleit i kvarandre. Spelarane var 2 meter høge muskelbuntar som fekk dei gode gamle europeiske fotballspelarane til å framstå som pingler. Her var det ikkje hjelp i og legge seg ned å grine.

Staute mannfolk. Takk til Kamilla for detaljert bilde!

AFL er veldig populert her i Melbourne og Victoria, og berre 6 av 16 lag i Australia er frå andre statar. Så det sitte liksom litt i folkesjela kan ein sei, noko vi fekk merke til gangs. Bak oss sat ein mann og ropte og skreik stygge ord når det var noko han ikkje likte. Ved sida av oss sat ein som heia på det andre laget og gjorde tilsvarande. Men mellom dei to var det ingen disputt. Aussiar er visst greie fans slik. Dei lever i fred og harmoni med folk som heiar på eit anna lag, og kan ta det same toget heim.

Kampen var ein organisert tur med australia klassen for å få med seg denne viktige delen av australsk kultur (!). For å sitere læraren min: "Om USA hadde gått til krig mot oss ville footie framleis vore på framsida av avisa".

Legg merke til mannen i bakgrunnen. Han tar det heile litt meir seriøst.

Dei som spelte var Carlton (det lokale laget) mot West Cost Eagels. Og viss du lurer på tittlelen så er det er kampsongen til Carlton. Den blei spelt på begynnelsen, og Kamilla fekk lyst å synge Nystemten.

The sweetest thing

2009-05-29T08:29:00.000-07:00

Idag er dagen for å fortelle om vener eg har fått i Australia og sjølvsagt som så ofte før, avslutte med litt mat.

Ei av jentene i klassen min hadde laga eit farvel kort til meg. Det er vel unødvendig å seie at ho er over gjennomsnittet flink til å teikne. Det norske oversettelsen hadde ho slått opp på internett. Det er kanskje litt vanskeleg å sjå her men det liknar faktisk ganske mykje. Eg har aldri blitt teikna før så eg syns det var veldig søtt og litt stas!

Dei eg bur med er stort sett også veldig søte og greie, sjølv om oppvask og ryddemoral ikkje alltid er den beste. For tida køyrer eg ein "vask deg på hendene når du kjem heim, eg vil ikkje ha svineinfluensa" kampanje i heimen (for dei som måtte lure, ja den spreier seg som bushfire her for tida).

Her er eit bilde av dei søte Canadiarane som eg har lova å besøke.

Eg lova deg mat, og her kjem det. Forrige helg var eg, Kamilla og østerikaren (eller Arnold som eg likar og kalle han) på Ikea og åt kjøttbollar. Dei hadde ikkje meir poteter eller pommes frites igjen, så det blei med pasta. HAILT spesielt, men likevel godt. Det stilige med Ikea er at dei har beheldt alle dei svenske namna, og inne er det heilt likt som Åsane. Fekk også kjøpt meg noko ekte knekkebrød i det svenske mathjørnet.

The hardest part

2009-05-27T05:27:00.001-07:00

Å vere sint på engelsk går rett å slett ikkje. Eg har prøvd fleire gonger men får det rett og slett ikkje til. I to av faga mine har eg til tider blitt ganske så irritert på enkelte fnisejenter som er 19 år men virkar som om dei er 14, og som stiller mange teite spørsmål. Og eg føler at eg er på ungdomsskulen og ikkje på Universitetet. Her om dagen brukte vi sikkert ein time på å gå igjennom korleis vi skal skrive eit essay og det var til og med i eit andreårs fag. Kanskje var det ein grunn til at vi måtte ta Ex. Phil likevel og det er mulig Universitetet i Bergen er inne på noko.

Så når eg blir frustrert og helde på å gå på veggane fordi folk tilsynelatande ikkje forstår det openbare og spør oppatt om det same fire gongar, skriv eg stygge ord på norsk i boka mi og prøver å tenke på vaflar og kvitveis. Dersom eg prøvar å forklare min frustrasjon eller somme tider sinne til nokon får eg det ikkje til, og dei forstår ikkje problemet.

No trur du kanskje at "Silje som student i Australia" difor er ei glans historie faglig sett, og at eg krusar igjennom kursa mine som ein surfar på ei perfekt bølgje. Eg må nok avkrefte dette. Historieklassen min består av alle desse smartutsjåande, kritisk tenkande, veltalande australske studentane som verkar å ikkje ha gjort anna enn å gå på Universitetet. Og når historielæraren min spør meg på veg heim frå ein felttur der vi har sett på "heritage" bygningar, om Norge hadde mange øydeleggelsar under krigen, veit eg no ikkje riktig kva eg skal svare.

Men med ein klasse beståande av berre Asiatarar, ein med berre australske jenter på 19 år, ein med berre utvekslingsstudentar med sans for det gode liv, og ein med dei kritisk tenkande glupe (jmfr. ovanfor) føler eg i grunn at eg har fått litt av alt. Uansett går det styggeleg fort mot slutten, og det skumle ordet på E er umåteleg nærare enn nokosinne. I skrivande stund er det 3 eksamenar og to store innleveringar att, og det heile skal føregå i løpet av dei neste 11 dagane.

Eg har i grunn alltid vore ein strukturert og planmessig person. Og det går opp for meg no at dette kjem av at eg hatar å stresse. Stress er slitsamt og får ein til å handle irrasjonelt. Likevel er stress noko eg kjem til å oppleve mykje av den neste ei og halve veka. Men stafett er stafett, utveksling er utveksling, og viss eg berre skulle sitte inne å lese heile tida kunne eg likegodt gjort det heime. Så eg bit tenna saman, kokar kaffi og tenker at prisen er verdt å betale. Trur eg skal greie meg ok, kanskje ok + (bortsett frå i det superseriøse historiefaget).

Super Trouper

2009-05-22T05:42:00.000-07:00

Eg lar meg ikkje så lett imponere har eg fortsått. Eg trur det må ha samanheng med at eg er ein traust Sunfjording, ikkje veit eg. Desse Nord-Amerikanarane derimot. Enten så er noke HEILT fantastisk eller så er det kjempedårlig. Eg held meg stort sett alltid på midten av skalaen. Det er ikkje det at er kristisk, men eg har liksom sett betre. Heilt ok. Det er jo bra men ikkje SÅÅÅ bra. Til mitt forsvar vil eg gjerne sei at det er ikkje så ofte eg syns noke er HEILT forferdeleg heller.

I det vidare vil eg komme med nokre dømer som illustrerar mitt poeng.

For noken veker sidan var vi på musikal og såg Wicked. Det var heilt ok og ganske kjekt. Vi fekk også grøne drinkar med lysande glas. Ganske kult, ok +.

Mi hollanske venninne var å såg noken fossar og noken fjell for litt sidan. Ho var heilt i ekstaste. Det var ikkje måte på kor vakkert og fantastisk det var. Dette er fossen. Framfor står ho og visar med hendene kor stor den er:

På fredag hadde ein av italienarane bursdag. Eg laga som seg hør og bør ei kake. Å du og du kor god denne kaka var. Og at eg har laga den heilt sjølv? Er det sant?

Når noko er morsomt for meg, er det HILARIOUS for dei. Viss det er noko godt til middag er dei SO EXCITED!

Det er viktig å glede seg over dei små tinga her i livet. Det er eg med på. Men når det kjem noko som verkeleg er bra så har ein allereie brukt opp alle orda. Det blir litt sånn: - Denne månaden har vi det største salet nokonsinne! Ja men kva ska vi sei neste gong då?

Ellers er været ganske bra til vinter å vere. Det er jo ikkje så varmt, men det er sol og ganske behagelig temperatur på dagen. Heilt ok!

Idag hadde eg TORO risengraut til middag, spesialtsendt frå Norge. Det var no veldig godt då, for all del. Ok ++ Takk mamma:)

Norge i rødt, hvitt og blått

2009-05-17T20:59:00.000-07:00

Og Silje sjølvsagt også i rødt, kvitt og blått!

Nesten så langt vekk det er mogeleg å komme frå fedrelandet, feira eg i år nasjonaldagen. Det heile starta med Gudsteneste på den svenske sjømannskyrkja i Melbourne. Sjølv om kyrkja er svensk var presten og konsulen norsk, og alt som kunne krype å gå av Nordmenn i Melbourne var på plass. Mange hadde kledd seg i lusekofter, Mariusgensar og topplue. Nokre hadde bunad.

Folk i alle aldrar var til stades. Ved sidan av meg sat ei dame som sa ho var frå Selje i Nordfjord, men ho hadde budd i Australia i 57 år. Etter at vi hadde hatt barnedåp, sunge fagert er landet og Fedrelandssalmen, og eg hadde irritert meg maksimalt over spelinga til organisten, var det klart for å gjere det norskaste av alt, nemleg gå i tog.

Eit innleigd australsk brassband spelte "Ja vi elsker" og alle var godt fornøgd. Etter at helsinga frå King Harald og Queen Sonja var lest opp masjerte vi nedover veien, med politieskorte i front.

Etter omlag ti minuttar snudde vi og gjekk tilbake.

Pølse med brød, kaker og kaffi vart servert og ungane hadde leikar.

Men ikkje alt var som det bruka å vere. På bakken låg det gule og visne blad og omgjevnadane var kledt i haustfargar. På første nasjonaldag i eit framant land gjekk tankane tilbake til flosshattar, buekorps og Nystemten, for ikkje å snakke om grøne bjørkekvister, gyllelukt og nypynta gymsal. Og ei nystrøken skjorte, klingande sølgjer og ull som klør, men også varmar på beina.

På Federation Square midt i Melbourne, var det for tredje året på rad (eller noke sånt), norske flagg på alle stenger. Stilig eller ka? Takk til Kamilla for bilde.

Om kvelden var det fest med ANSA og tre rettarts middag. Norske produkt og mat blei lodda ut. Og eg klarte å overtale ein danske til å gje meg ein pakke TORO betasuppe som han hadde vunne. Som han sa: "Det er jo berre suppe". Joda, du om det.

Ei innhaldsrik og nasjonalistisk helg, har fått meg til å lengte heim til fedrelandet. I staden for å skrive oppgåve finn eg meg sjølv sittande å sjå på nett-tv med tog, kongefamilie og Alexander Rybak. "Ingen andre stader er som Bergen på 17. Mai" i følgje Hermann Friele. Eg leitar etter Sirenene i toget, og ser at ein skyfri himmel og vind fekk flagga til å blafre friskt i Sogn og Fjordane. Men kvardagen kjem vel tilbake for dykk der heime også, og diskusjonen om kven som skal arrangere neste års finale har allereie starta.

Og eg lengtar so tidt, dette landet å sjå,
og det dreg meg so blidt, når eg langt er ifrå.
Med den vaknande vår vert min saknad so sår,
so mest gråta, mest gråta eg kan.
Å eg minnest, eg minnest so vel dette land!

Fairytale

2009-05-16T22:52:00.000-07:00

For første gong i heile mitt liv (kanskje bortsett frå mitt første leveår, då eg tvilar sterkt på at eg fekk med meg showet i Grieghallen frå vogga) fekk eg i år ikkje sett den O store Eurovisjon Finalen. Internettet mitt er ganske treigt og hakkette så eg fann etter ei lang vurdering ut at det var lite vits å stå opp kl 5 for å prøve å sjå det.

Å jammen trur du ikkje, akkuratt dette året, jo då skulle Norge gå av med seieren. Og eg gjekk glipp av heile greia, fordi eg sov.

Ei viktig fellesoppleving i nasjonen sitt liv gjekk tapt, og eg føler det her er på sin plass å sitere frå semesteroppgåva mi som eg skreiv i fjord:

"Den nasjonale samhøyrsla oppstår som ein aning om at vi ser og lyttar saman med dei andre. Som om vi var på same stad og tok del i same situasjon. Fjernsynet gjev oss også ei kollektiv stadfesting på at vi er ein del av samfunnet. I dette ligg eit motiv for å følgje med, sjølv på program ein ikkje eigentleg er interessert i. Ved å sjå på desse programma har ein inntrykk av å halde kontakten med sine landsmenn (Johansen 2001:378-379)".

Eg føler meg i dag utanfor det nasjonale fellesskapet. Og sjølv om eg kan sjå reprisen, blir det aldri det same.

Autralia er som kjent ikkje i Europa og tar det heile med stor ro. For nokon dagar sidan beskreiv ei australsk avis det slik: "Swine flu has given way to an annual fever sweeping Europe- the Eurovision Song Contest".

Jaja GRATULERER då Rybak. Neste år er både eg og heile Eurivisjonen i Norge, og då skal INGENTING få stoppe meg.

Summer Night City

2009-05-16T06:10:00.000-07:00

Eg har sagt det før og eg seier det igjen. Melbourne er ein kjempefin by som absolutt er vert eit besøk. Den har litt av alt. Eg likar godt å gå rundt å utforske byen og brukar framleis Melbourne boka som eg fekk til jul flittig (takk Ingebjørg).

Syns ofte det er synd at eg ikkje bur i sjølve byen, men då hadde det til gjengjeld blitt veldig lang vei til skulen. Så slik er det tenkt.

I det vidare kjem nokon smakebitar frå byen.

The Shrine of Rembembrance.

Frukt på Victoria Market.

Kyra i treet.

Idag var eg og Kamilla på heile to kunstmuseum og vi følte oss veldig kulturelle.

I morgon er det klart for den store dagen, og eg har fått forsyningar heimanifrå. Den eine pakken blei opna av posten fordi den vart ansett som misstenkeleg! Men alt kom fram til slutt og godt var det.

Everything is Broken

2009-05-13T16:11:00.000-07:00

I helga var eg på field trip til Broken Hill i New South Wales. Det er ein gammal gruveby som ligg i såkalla rual area, eller outbacken om du vil. Det vil sei at det tok oss 13 timar med buss dit og at det er absolutt in the middle of nowwhere. Når du køyrer ser du berre tomt land i fleire timar. Dei fleste stader er det så tørt at dei ikkje kan dyrke noko der. Etter denne turen har i allefall eg endra min definisjon av bushen.

Å komme til Broken Hill var på ein måte som å komme 40 år tilbake i tid. På grunn av gruvedrifta er det faktisk ganske mange som bur her, og dei har både kafear, butikkar, hotell og sjølvsagt pokie plassar. Hotellet vi budde på var meir eit pensjonat frå 60-talet, i dusjen var det mangel på både vatn og trykk, men alt har jo sin sjarm. Vi blei advart mot den "brutale" lokalbefolkninga som består av mange gruvearbeidarar som ikkje er vant med å sjå så mange vakre jenter på ein gong. Den første kvelden var på ein Musisians Club med eit ganske dårlig band og mange pokie maskiner. Og setninga "jammen sjå på dei då, dei ser jo heilt normale ut, og dei har jo til å med fine kle" vart flittig brukt etterkvart som lokalbefolkninga vart oppservert.

Så snart ein kjem ut av sjølve "townen" kan du sjå langt langt avgarde, uten å sjå nokon ting. Dette er ein skulpurpark, der vi var å såg på solnedgangen. It was beautiful! Naturen er jo ikkje akkuratt det eg vil karaktarisere som vakker og det er jo ikkje noko spesielt å sjå i grunn. Likevel er det noko heilt spesiell opplevelse og det er noko heilt anna enn det eg er vant med.

Folk i bushen blir sjuke som andre folk. Då er det godt at dei har the flying doctors til å hjelpe seg. Dei flyg til deg berre dersom du befinn deg meir enn 4 timar frå næraste town. I gamle dagar gjekk det ein tv-serie om desse, litt usikker på om den blei sendt i Norge.

Vi besøkte også ei gammal nedlagt gruve og vi gjekk ned under jorda. Det var ganske langt og mørkt og litt skummelt. Her tok dei opp sølv og bly i si tid. Gruvearbeidarane på 1800-talet jobba 14 timar under jorda og hadde berre stearinlys og hakke og hjelpe seg med. I gruvene i Broken Hill hentar dei fortsatt opp bly, men det går vist litt nedover med industien der og, og dei blir kjøpt opp av kinesarane.

Mungo nasjonalpark er nesten litt som å vere i ørkenen. Her låg det ein gong ein stor innsjø, men den er tørka ut som dei fleste ting i dette landet. I Mungo har dei også funne ei veldig gammal dame begravd. Og dette beviser at det fans menneske her for 50 000 år sidan. Aboginaren som guida oss, hevda at difor at dei første menneska er herifrå. Han var litt sint på Afrika fordi alle trur at det er der vi kjem frå.

Så sa han også at alle blå auga og lyshåra ville dø ut og at om eit par hundre år ville alle vere asiatarar. Følte kanskje at det låg litt sånn på sida av det vi eigentleg var der for å lære!

Vi fekk også ridd ein liten tur på kamelane. Kamelane blei innført av afghanarane, og passar egentlig ikkje inn i den australske faunaen. Mannen på bilde eig kamelane og han kunne snakke uten å opne munnen!

Ein dag besøkte vi ein gard ute i gokk, og fekk sjå ein mann som klipte sauer. Det var jo sjølvsagt stas for alle amerikanarane som filma det heile. Eg tok bilde av alt skrotet som låg utanfor huset, gamle bilar og anna dritt. Dei har jo så mykje plass og det er sikkert langt å køyre til nærmaste dumpeplass. Dessuten er det vanskeleg å gøyme det bak ein haug!

Vi såg ein del på solnedgangen. Det er jo ikkje så mykje anna å gjere på!

Spøkelsesbyen Silvertown er ein gammal gruveby der det ikkje lenger bur noken. Her blei Mad Max filmane visst nok spelt inn. Idag er alle bygningane heritage lista.

Dette er alle som var med på turen. Gjennomgangstemaet på turen var mat, og vi blei fora stort sett heile tida.

Den siste dagen var vi på vinsmaking på ein vingard i Mildura (på toppen av staten Victoria for dei geografi interesserte) kl ti på morgonen, før vi køyrte den lange vegen tilbake til Melbourne.

Fröken Fräken

2009-05-03T04:34:00.000-07:00

Kvar lørdag tar mange melbornarar (som eg likar å kalle dei) på seg finstasen (dress, drakt, hatt eller fjær) og reiser på hesteveddeløp. Nokon er der for å bli rike, nokon er der for å drikke champagne og nokon er der sikkert for å vise fram den nye hatten sin. Eg og Kamilla fann ut at vi skulle sjekke ut dette fenomenet.

Den av oss som hadde greie på hestar, satsa eit par dollar men vann ikkje så mykje sjølv om den rette hesten vann. Den andre av oss fann ut at jammen er det lett å bli spelegal i dette landet, og levde opp til rykte som daughter of a government controlled gambling-employed.

Hest er tydeligvis big business i dette landet. Ein anna ting som slo meg var at dei vaksne mannfolka som sit oppå desse hestane sikkert ikkje veg meir enn 50 kg og ser ut som dei går i 4. klasse.

Lørdagsutflukta gjekk vidare til den svenske sjømannskyrkja, med draumar og von om Toro, Freia og leverpostei. Skuffelsen var middels. Ein måtte fint ta til takke med lakrislinse, ballerinakjeks og svenske bilar.

Men det beste av alt var brød med korv. Guu ko det smakte godt itte gammalt. Stemninga var god og eg fekk assosiasjonar til basar på bedehuset. Vi bladde gjennom ei svensk avis, eit par svenske ungar køyrte rundt i leikevolvoar og dei litt eldre drakk kaffi og åt tårta. Vi lova å komme tilbake på 17. mai og kryssa fingane for freia-leveransar dei to neste vekene. Det gjorde godt med litt svenskehandel.

Kom Mai du skjønne milde

2009-05-01T18:15:00.000-07:00

Nei ikkje egentlig. Etter ein samtale med min far i går kom vi fram til at det egentlig er november her nede. Og det merkast. Kulde og regn, ganske likt Bergen i november. Men av og til stikk sola fram, slik som idag:) Og av og til blir det solnedgang. Men uten sola er det ganske kaldt. Ja, det er somme tider 5 grader, og ja, eg veit at det er varmare heime. Men november er og blir november, og desverre ikkje mai.

Dette bilde er frå Albert Park som er ein veldig stor park med eit stort vatn. Det er forresten her dei arrangerar Formel 1. Og det er her Silje av og til joggar (eller går).

Her om dagen feira Australia ANZAC-day. Det er ein nasjonal fridag der dei minnast alle som har kjempa for landet i krig. Då spesielt 1. og 2. verdenskrig, men også seinare krigar. Dagen begynner med ein Dawn sermoni klokka fem om morgonen. Denne er veldig høgtideleg og foregår ved Shrine of Rememberance, som dei har bygt til minne om australiarar i krig. I år var det 40 000 som deltok. Etterpå er det parade i gatene. Og eg fekk følelsen av ekte 17. mai stemning. Dagen blir sjølvsagt avslutta med ein fotball kamp (det er ikkje sånn fotball som vi har, men australsk fotball, som er noko heilt for seg sjølv).

ANZAC-day blir av mange sett på som ein viktigare dag enn nasjonaldagen (som er i januar og feirar at engelskmennene kom og planta flagget sitt). Mange fleire deltek på ANZAC. Bokstavane står forresten for "Australian and New Zealand Army Corps". Grunnen til at eg latar som eg veit mykje om ANZAC-day, er at vi har snakka mykje om det både i historie og australia faget mitt. Eg vel difor å bringe kunnskapen om australsk kultur vidare ut i verda.

Og når vi er inne på temaet: Statsministeren i Australia heiter Kevin Rudd. Ein dag hadde eg besøk av ei jente frå PR klassen min. Ho såg eit bilde på veggen min og lurte på kven det var: "He looks exactly like our prime minister..."

Avgjer sjølv kva du tykkjer!

Mitt hjerte er ditt

2009-04-28T03:33:00.000-07:00

Høyt våre flagg vi svinger, hurra!
Ja, nå vil vi riktig feste!
Dagen er din, og dagen er bra,
men du er den aller beste!
Se deg om i ringen, hvem du vil ta,
dans en liten dans med den du helst vil ha!
Vi vil alle sammen svinge os så glad,
En av os skal bli den neste.

GRATULERE med 12 årsdagen kjære Sirener.
Skulle gjerne vore med på feiringa.
Gledar meg til å komme tilbake til koret:)

Hugs and kisses:)

Mamma Mia

2009-04-26T16:46:00.000-07:00

Hurra for deg som fylller dit år. Ja deg vil vi gratulere!
Alle i ring omkring deg vi står og se, nå vil vi marsjere,
bukke, nikke, neie, snu oss omkring,
danse for deg med hopp og sprett og spring.
Ønske deg av hjertet alle gode ting!
Si meg så, hva vil du mere, GRATULERE:)

Kjære mamma: Eg lovar å lage ei kake når eg kjem heim!

Kjære Hanna: Gratulere med dagen i går:)

I need some fine wine and you, you need to be nicer

2009-04-26T00:48:00.000-07:00

I helga var eg på Vin tur til Yarra Valley. Område ligg litt over ein time utanfor Melbourne. Her dyrkar dei druer å lagar vin. Som namnet tilseier er det dalar og bakkar her (antydning til fjell) og det er jo alltid kjekt. Faktisk er det veldig fint. Dette område er nær til skogbrannane tidlegare i år. Vi blei fortalt at dei ikkje kunne høste inn noko i år, fordi det var for mykje aske. Druene heng difor på trena og rotnar.

Turen vart arrangert av ANSA så det var stort sett berre nordmenn med. Nokon av vinane var veldig rar smak på, men noken var gode også. Vinane frå Victoria skal visst vere ganske kjente, men skal ikkje vere av dei beste australske vinane.

PS: Det visar ikkje så godt på bilde, men eg ha faktisk blitt litt brun etter påskeferien!

Saturn Freeway

2009-04-22T04:17:00.000-07:00

Frå Brisbane fann vi ut at vi skulle leige bil og køyre nedover til Bayron Bay. Kamilla var den naturlege sjåfør. Som ho så fint sa det: "sånne here bygdetullingar som ikkje tør annet enn å kjøre opp på Coopen og ned igjen". Ho sikta då til underteikna, Ingebjørg og Tomas.

Ikkje nok med at det er feil side av vegen, bilane køyrer også ganske fort på desse motorveiane. Men Kamilla bestod oppgåva med glans. På eit tidspunkt køyrte ein moped inn i baken på oss, men det var no hans eigen feil for han følte ikkje akkuratt med. Eg hørte kronene trille men det viste ikkje på bilen. Detalja, deltalja!

Byron er ein gammal hippy by med avslappa feriestemning. Det var også eit gammalt fyrtårn der, og ein kunne gå ut på australias østligaste fastlandspunkt. Likte veldig godt naturen for det var grønt og hadde litt tendensar til fjell.

Vi brukte stortsett tida til å jobbe med brunfargen. Fekk også spelt litt kort og smakt på utelivet. Hoppebilde vart det sjølvsagt også tid til.

Etter at bilen var levert og dei andre reist tilbake til Brisbane, reiste eg og Kamilla til hennar venn og hans australske kjæreste for å sove der den siste natta. Vi besøkte den lokale "pokie" plassen med flust av speleautomatar. Heile plassen hadde ein høg danskebåt faktor, gjennomsnittsalderen og musikken var deretter. Etter at eg hadde fortalt at my dad works for the part of the govnerment who controlls gambling, rånte vi rundt i surfers og sang høgt til Britney. Den lokale hadde guida tur inn i mellom. Det heile var framifrå artig.

Mandag morgon gjekk flyet heim (heim og heim) til Melbourne. Og jammen var det godt å komme tilbake etter 10 dagar på loffen. Litt kaldare, ikkje så mange skumle dyr og si eiga seng.

City of blinding lights

2009-04-22T03:54:00.000-07:00

Ein enkel dag var sett av til Brisbane. Og Ingebjørg visste oss rundt som den ekte turguiden ho er. Sjølvsagt etter ein god frukost på terrasen med kaffi frå presskanna.

Dei fleste seier at det ikkje er så mykje å sjå i Brisbane. Det kan eg forsåvidt vere einig i, men eg syns det er ein veldig sjarmerande by likevel. Likte spesielt godt stranda og badebassenget dei har laga midt i byen.

Byen ligg nemleg ikkje med kysten, den har (som andre byar, sjå ovanfor) ei elv som renn gjennom. På denne elva tar Ingebjørg båten kvar dag når ho skal til universitetet (var ikkje det ein fantastisk setning).

Dette er universitetet til Ingebjørg (kom på at eg ikkje har lagt ut noko bilde av mitt, jaja). I parken utanfor fins det mange rare dyr. Skilpadder, fuglar, øgler og andre skumle ting.

Etter at eg hadde masa meg til å sjå eit par ekstra bygningar var dei andre trøtte og ville heim. Men det vart heldigvis tid til å gå innom eit par butikkar også. Ingebjørg fekk kjøpt seg nye flip-flops. Ho la sjølvsagt dei ho hadde igjen på øya. Dette er ein liten tradisjon ho har.

Føtter på fjell

2009-04-21T06:18:00.000-07:00

Reisefølgje vart oppgradert til ein person meir, nemlig Ingebjørg. Været vart bra og det var klart for Fraser Island, verdas største sandøy. Vi var med på ein to dagars tur der dei køyrte oss rundt i store bilar med gode dekk, slik at vi fekk sjå alt som var verdt å sjå.

Det er milevis med strand rundt heile øya. I midten er det regnskog. Vi køyrte sjølvsagt med bil både i regnskogen og på stranda. Det var ganske stilig og ganske hompete. Meg og Ingebjørg sat framme å styrte musikken. Veit ikkje om sjåføren var sånn kjempebegeistra.

Vi bada i ferskvatn (noko som var veldig deilig itte gammalt), såg dingoar (blanding mellom hund og ulv som lever vilt på øya), mykje strand, det gamle skipsvraket frå krigen, røde sandfjell (red canyon) og sjølvsagt regnskog. Mobildekning var det dårlig med.

Akkuratt som å bade i Vindheimsvatnet dette!

Miami

2009-04-21T05:15:00.000-07:00

Neste stopp på turen var surfes paradise. I følgje reiseboka er dette Australias svar på Miami. Ein ferieby med høge skyskraparar, fine butikkar og tilsvarande prisar. Denne gongen var vi svært heldige med hostellet vårt. Nok ein gong erobra vi stranda for ein fotoshot. Dette vart eit slags gjennomgangstema på turen. Det er vel unødvendig å seie kven som var fotograf og kven som var modell.

Gode shoppingmuligheiter gjorde sjølvsagt sitt utslag på lommeboka. Eg fann ein heilt fantastisk butikk som hadde alle slags vesker og anna reisematriell. Eg vil spesielt trekkje fram den prikkete kofferten med hjul på. Støvlane var også fantastiske. Eg kjøpte ingen av dei nemde tinga. Det fikk nøye seg med eit snikfoto av støvlane.

Hestejente som ho er (ja ho har hest heime i Bergen) ville Kamilla sjølvsagt ri. Og vi tok turen inn (frå kysten liksom) til ein farm for å få dette gjort. Eg er jo ikkje sånn kjempeerfaren med å ri men det var veldig kjekt. Syns eg klarte meg bra på eigen hest og greier. Kamilla fekk galopere på slutten så då var jo ho heilt i hundre. Hadde håpa vi skulle ri i regnskogen. Det var ganske vanlig skog, men til gjenngjeld regna det (dårlig vits).

Heile farmen var driven av japanarar, utanom ein aussie som var gift med ein av dei. Denne køyrte oss tilbake til sivilisasjonen i ein stor kassebil som likna litt på ein bil sentral i min oppvekst i Viksdalen på 90-talet.

Etter Surfers var det klart for å trekke mot Brisbane. Problemet var berre at Ingebjørg var på felttur uten batteri på mobilen, og nummeret til Tomas som eg hadde fått, var feil. Etter kvilelaus trasking i Brisbane fekk vi, takka vere facebook, tak i Tomas. Den indiske taxisjåføren fekk etter eit par nye telefonar til Tomas, plotta den riktige adressa inn på GPS-en sin, og vips var vi framme i leiligheita til Ingejørg og Tomas på West End (den lange historia er sjølvsagt langt mindre smertefri).

PS: Takk til Kamilla for lån av bilde. Publisert med løyve frå fotograf (takk til MCT for kunnskap angåande dette!).

Swalloved in the Sea

2009-04-13T05:57:00.000-07:00

Så var det endeleg klart for påskeferie og eg og Kamilla sette oss forventningsfullt paa flyet som skulle ta oss til MacKay i Queensland. Det viste seg aa bli ei turbulent flyreise (bokstavelig talt). Med fleire landingsforsøk på grunn av våt rullebane, kom vi oss endelig ned. Dette gjorde at vi blei for seine til bussen vi skulle ta vidare. Det viste seg at neste buss ikkje gjekk for seks timar seinare. Sjølv om tempraturen var tropisk, noko heilt anna enn vi er vant med lenger sør, striregna det. McKay er heller ikkje den vakraste blomsten av ein by på verdenskaret. I tillegg var det langfredag og alt var stengt.

Vi endte opp med å tilbringe dagen på Hungry Jacks (som er det australske namnet på Burger King, dei kan jo ikkje ha det same!) der vi spelte kort med to franskmenn som delte same sjebne som oss. Det var egentlig ganske hyggelig. Eg trur folka som jobba der begynte å lure på om vi skulle slå oss ned for godt.

Endelig var det tid for å ta bussen vidare, ca 2 timar til Airlie Beach. Då var det allereie blitt mørkt så vi såg ikkje så mykje på vegen. Airlie Beach har høg backpacker-faktor og tilsvarande party nivå. Hostellet vi sov på var heller ikkje den beste inlosjeringsopplegget i skuffa, men det var no billig. Kamilla påsto at ho vakna med ein kakkelakk i panna midt på natta, eg prøvde og ignorere fakta. Er vi på backpacking, så er vi på backpaking.

Dagen etter besøkte vi Whitsunday Islands. Dei vakraste strendene i manns minne. Vi snorkla også på koralrevet. Det var kjekt. Stilig å sjå på fiskane som svømte ilag med deg. På vei ut måtte vi gjennom "tørketrommelen" som dei kalte det. La meg sei det i stikkordsform: Først lunsj, så svært høge bølgjer, ubehag og kvalme, resultat: oppkast frå undertegna. Til mitt forsvar vil eg seie at det også var eit japansk par som opplevde det same. Men det hjelper vel ikkje. Kamilla mobbar meg fortsatt.

Vi møtte også eit par freshe damer frå Canda. To døtre med mora på tur. Ho var minst 70 år, men ikkje redd for å snorkle! I tillegg til eit par gutta frå 'outbacken' (veit ikkje om dei egentlig var derifrå men eg likte å tru det) med den sterkaste australske aksenten på språkbarrometeret. Ikkje nok med det. I løpet av ein setning hadde dei mist putta inn to "mate" og fire "ai". Trur dei snakkar litt finare her nede i Melbourne ja.

Etter to dagar i Airlie var det tid for å trekke vidare sørover. I mangel på tid tok vi fly. Flyplassen var veldig sjarmerande. Den hadde ca eit rom og ein kafe meir enn Bringeland, doen var også litt større.

Den sjarmerande flyplassen med venterom ute. Kamilla viser i same slengen fram bikini-skilje sitt.

Fager kveldssol smiler

2009-04-11T21:58:00.001-07:00

Paa sondag sovna bestefar stille inn. For meg var dette sjolvsagt ein tung beskjed aa motta. Dei siste dagane har tenkt mykje paa dykk der heime. Skulle saa gjerne vore der saman med dykk akkuratt no. Eg er lei meg for at eg ikkje kan vere der for aa ta dei siste farvel.

Eg er likevel takknemlig for at eg fekk ha 3 av mine besteforeldre saa lenge og laere dei aa kjenne saa godt som eg gjorde. Mange gode studer og minner vil staa att etter dei.

No er eg paa tur med Kamilla i Queensland. Internettilgangen er litt sporadisk, men oppdateringar vil komme etter kvart.

Under the Sea (også kjent som Kom ut til oss)

2009-04-08T03:13:00.000-07:00

I helga var eg på Melbourne Aqarium. Og der såg eg desse søte pingvinane. Bilde nedanfor har på facebook blitt kalla "Silje from the north".

I akvariummet hadde dei mange rare fiska som eg aldri har sett før. Sjøhestane var bant anna eit av høgdepunkta.

Haien var ikkje så veldig skummel likevel. Dei andre fiskane var ikkje redd for den i allefall.

På søndag var eg klar for fleire sjøeventyr, då eg skulle svømme med delfinane. Men trur du ikkje turen vart avlyst for andre gong, sjølv om været var ganske bra.

Ellers har eg blitt avhengig av den australske spesialiteten "tim tam". Det er ein kjempegod sjokoldade som kjem i fleire varierande utgåver. Eg forstår IKKJE kvifor dei ikkje eksporterar den til resten av verda, og tenar masse pengar.

Men best av alt. Pakken eg fekk i posten:

GOD PÅSKE:)

Toxic

2009-04-03T02:33:00.000-07:00

I høve den føreståande påska vel eg å poste dette bilde eit eller anna moteshow (trur det var i Melbourne for ikkje så lenge sida). Kjære Ingrid: Eg lovar å aldri ha på meg denne kjolen. Til alle dokke andre: Ingrid tåler ikkje egg, men ho kan ete Freia sine.

Kjære lesarar. De tek sikkert påskeferie akkuratt i denne augneblink. Eg derimot må vente ei veke til. Her er det nemlig ikkje fridag før på langfredag, og på skjærtorsdag har eg skuletimar gitt. Før den tid har eg eit par essay eg må gjere ferdig så det blir på mange måtar stas.

Kjære Bergen: Gratulere til Sigmund og Ulriksbanen. Godt å ha begge på plass dei neste åra!

Kjære Sirener: God tur til Stockholm. Eg har så lyst å vere med. Kvar gong eg går forbi desse på gata (og det er ganske ofte, for dei er overalt) tenker eg på dokke:)

"Eg er hekta på deg men eg trur du er farleg"

Lillebrors Vise

2009-04-01T03:45:00.001-07:00

Kjære Sverre: GRATULERE så mykje med dagen. Denne bilen har eg kjøpt til deg som bursdagspresang. Den vil komme i posten.

Hugs å betal skatt, gå til tannlegen og ikkje bryt lova. Då vil det gå deg godt å du får leve lenge i landet.

Kjære mamma og pappa: Då var alle ungane blitt voksne. Jobben er gjort. Gratulere. Det er ikkje så mykje meir å gjere enn å sette seg ned å beundre resultatet.

Eg brukar bursdagen som ein unskyldning til å ete skjokoladekjeks mens eg prøver å få gjort litt skulearbeid (noko som er ganske vanskelig å få gjort med tanke på at eg var på stranda i dag).

PS: Tenker også på om det fins påskekengeruar her i Australia i staden for påskeharar. Eg vurderar i tillegg å få med meg Roald Øyen på nett-tv medan eg sprayar litt kunstig snø på vindauget og skrellar meg ei appelsin. Skia kan dokke ha for dokke sjølv. Lykke til med førebuingane.

Tut tut sier pappas bil, den kan kjøre mange mil. Den har fire gummihjul og den er hmhm... rød.

The Phantom of the Opera

2009-03-30T13:38:00.000-07:00

I helga var eg i Sidney. Ein fantastisk by som ikkje er Australia sin hovudstad, men likevel den største. Det finaste og mest i augefallande med byen er sjølvsagt operahuset og Sidney Harbour Bridge.

Operahuset er tegna av ein dansk arkitekt. Han blei inspirert då han leikte med appelsiner. Kanskje var han på påskeferie i Norge (dette er sjølvsagt rein spekulasjon, det er lite sannsynleg i og med at danskar ikkje går så ofte på ski)?

Eg måtte sjølvsagt ta meg ein tur på do i dette operahuset også. Det var det einaste som var gratis! Eg kan med stoltheit konstantere at doen på den Norske opera er finare. Men det skulle no berre mangle i grunn. God bruk av skattepengar Norge (dette er ikkje ironi for dei som måtte tru det).

Konkurranse: Men kven har det finaste operahuset sånn egentlig?

Som dei fleste andre byar er det mykje å sjå også i Sidney. Fantastiske hagar, parkar, bygningar, strender og alt det andre som høyrer ein storby til. På søndagen trur eg at eg trakka rundt i det meste av byen, var ganske gåen i beina etterpå.

Det er ein kontinuerleg diskusjon om kva by som er den finaste, Melbourne eller Sidney. Sidney er mykje større og storbyaktig enn det Melbourne er. Klimaet er også mykje betre og varmare. Men dei er begge vakre byar på kvar sine måtar (sjølv om Melbourne sjølvsagt er den beste byen!)

Fredag var vi på walking tour med australia klassen. Dette var primær grunnen til at vi var der, men egentlig var det berre ein unskyldning for å få seg ein tur. Vi lærte blant anna om kor dei første engelske flåtane kom inn og korleis dei bygde opp byen. Proffessoren vår er det ein kan kalle one of a kind. Med andre ord ei artig skrue. Her klappar han ein katt vi møtte på vegen.

På lørdag tok eg og Angela toget til Blue Mountains. Der såg vi blant anna The three sisters, som også er på UNESCO si verdsarliste. Det er som du ser tre søstre laga av fjell.

Personleg syns eg ikkje at desse fjella var så blå, og for å vere ærleg var det mest skog. Det skulle vere noke flotte fossar der også. Når eg såg denne fossen kunne eg ikkje lavere å le litt (eg prøvde å gjere det diskret). Agenla (som eg reiste med) syns det var heilt fantastisk og sjå denne hammaren som det såvidt rann litt vatn nedover.

Men for all del, la meg ikkje vere negativ.

Det blei også tid til litt butikkvandring. Åh som eg gjerne kunne ynskje at eg kune kjøpe med meg dette serviset heim. Men det blei berre med bilde desverre.

På mandag var det tilbake til kvardagen. Men alle var einige om at det hadde vore ein fin tur..

Surfer girl

2009-03-23T05:09:00.000-07:00

Dette er bilde alle har venta på! Eg heiter Silje, eg bur i Australia og ja eg har surfa! I helga var eg på surf camp saman med andre utvekslingsstudentar frå Monash. Det gjekk ut på at vi køyrte til ei øy ca 2 timar utanfor byen, der vi skulle lære å surfe. Det var ganske vanskelig å stå på brettet men ikkje så vanskelig som eg hadde trudd det skulle bli. Klarte i allefall å stå oppreist eit par gongar. Men i lengda var det ganske slitsomt å drive å klatre opp og ned på brettet om og om igjen. Hadde nok komme godt med om ein hadde hatt litt kondis! Hovudproblemet var stort sett likevel at det var alt for mange folk i vatnet samtidig, og vi krasja med kvarandre heile tida. På søndagen var bølgjene kjempesvære og skumle. Når ein i tillegg hadde megasalt vatn i nasa, augene og halsen var det litt kjedeleg. Men misforstå meg rett, eg syns det var kjempekjekt og vil absolutt gjere det igjen.

Eg fekk også med meg pingvin paraden på Phillip Island. På lørdagskvelden samla folkemegda seg på stranda, og nøyaktig kl fem over åtte (eller var det sju) kom dei søte små pingvinane opp frå bølgene, som ut av ingenting. Pingvinane er på størrelse med småfuglar, kanskje litt større. Etter å ha brukt ganske lang tid på å komme seg ut av dei store bølgene og opp mot stranda, forsvann dei vidare opp i buskene der vi kunne sjå dei seinare. Eg syns dei var så søte at eg ville gøyme ein i veska og ta med meg heim. Eg foreslo for mine romkameratar at han eller ho kunne bu i dusjen.

Fekk desverre ikkje noke godt bilde av dei søte små, for det var ganske mørkt og egentlig ikkje lov å ta bilde. Men dette skiltet var ganske artig.

På søndagen var det på tide å sjekke ut ein av mine andre favorittdyr, nemleg koalaen. I ein liten skog tillaga for skuelystne, kunne ein sjå desse i deira naturlege omgjevnader (!). Visste du at (prikk, prikk, prikk) Koalaen søv 21 timar i døgnet, og et i dei 3 resterande. Det er det eg vil kalle waste of time. Dei lever også aleine heile livet sitt, bortsett frå når dei må komme saman for å gjere det dei må.

Det var grett å komme seg litt ut av byen og faktisk kunne sjå litt av det "verkelege" Australia. Utanfor der vi budde hoppa wallabyar (ja Hallvard eg har lært meg forskjellen) inn og ut av skogen rett som det var.

Eg høyrte rykte om noken slagar også, men såg dei heldigvis ikkje. På vegen såg vi også ein del kyr. Dette var sjølvsagt ei stor glede for meg. Som tilleggsinformasjon vil eg sei at været var ganske bra i helga.

Eg vil avslutte med dette bilde av meg og min ven koalabjørnen (om du ser godt etter er han oppe i venstre hjørne). Som tilleggsinformasjon vil eg oplyse om at dersom nokon har eit par Freia påskeegg til overs, må dei gjerne sende desse til meg via post.

La vie en rose

2009-03-20T03:47:00.000-07:00

Kvardagen har innhenta meg. Det har gått opp for meg at eg ikkje berre er på ferie, men at eg faktisk har nokon studiepoeng å produsere. Endeleg, tenkjer kanskje du der du sit og ventar på at graset skal bli grønt. Haha seier eg tilbake, det er jammen berre tre veker att til påskeferien, og då skal eg oppover til Queensland og der er det jo sommar heile året. Før den tid har eg 460 assessment som skal gjerast, og det er litt skummelt at alt er på engelsk (sjølvsagt), men det går jo som regel bra til slutt.

Sidan sist har eg klart å få med meg eit jordskjelv og det er eg ganske stolt av. Eg sat på rommet mitt og plutselig rista glaskarmen litt i eit par sekundar. Det var stort! Ellers gledar det meg at Frustrerte fruer i Austalia akkurat har tatt igjen Norge, så eg har ikkje gått glipp av ein einaste episode. Det som irriterar meg er at det er reklame kvar femte minutt (dette er ikkje ei overdriving, andre ting kan kanskje vere det), og at Lotto-tala plutselig kjem opp på skjermen midt i programmet. Nord-Amerikanarane (som eg no likar å kalle dei) har sjølvsagt ikkje problem med dette i det heile, og forstår ikkje min frustrasjon.

Min venn Ana frå Mexico spurte meg her ein dag om vi brukar t-skjorter i Norge. Er det ikkje litt for kaldt? Så der fekk dokke den! På den andre sida var eg og den same Ana ute å gjekk då vi høyrte eit skot ikkje så langt unna. Lettskremt som eg er vart eg jo litt redd, men Ana sa at det heilt sikkert ikkje var noko farleg. Eg sa jo sjølvsagt då at "du som er frå Mexico er vel vant til slikt", og det var hennar tur til å le.

Her om dagen var eg på Melbourne Museum med historie-klassen min. Der såg vi både ei utstilling om historia til Melbourne, og ei utstilling om "The Aboriginals" (eller indigenous Austrailians som eg har lært at det heiter). I dag var eg faktisk også på ein Aboriginal heritage walking tour, der vi lærte litt om aboriginalkulturen. I tillegg har eg feira St. Patrick's day. Alle hadde kledd seg i grønt og syns det var stas, men ingen kunne heilt forklare kvifor.

Quiz: Kva har denne bygninga til felles med Bryggen i Bergen og den kinesiske mur, for ikkje og gløyme Nærøyfjorden?

To av dei eg bur med studerar industriell design (eller noko i den duren), og dei var jammen oppe i heile natt og teikna bilar for ei innlevering. Det syns jo eg er heilt spesielt, men nokon må jo gjere den jobben og!

Dei siste dagane har eg vore i nokon kjempefine parkar, og i ein av dei lukta det nyslått gras. Det er som kjent mi favorittlukt på jord, og fekk meg til å lengte litt heim. For å rettferdiggjere overskrifta vil eg ta med dette bilete.

Gratulere til pappa som har vore på fjernsyn igjen. Det gjekk så vidt an å sjå med mitt treige Internett. Gratulere også til Christian som snart har bursdag, og til Ivar og Kjersti som har fått ei jente. Kjekt er det også at statsministeren tok seg tid til å vitje Gaular.

Cry me a river

2009-03-15T04:58:00.000-07:00

Idag var eg på ein god gammaldags søndagstur langs elva. Eg likar jo godt og gå tur, og sjølv om det regna litt var det ganske kjekt likevel. Jammen fekk eg ikkje tatt nokon bilder og!

Seinare traff eg Kamilla. Etter ein tur på Starbucks (sjølvsagt) bestemte vi oss for å ta ein tur innom den store kyrkja midt i byen, "St. Paul's cathedral". Der var det jammen gudsteneste og eit kor med fabelaktige gutte-sopranar (det er jo alltid like vakkert). Akustikken var heilt fantastisk.

Kjære pappa: Dette er casinoet "The Crown". Det er ganske stort, og gutane som bur nedanfor oss har allereie vore innom eit par gongar. Kanskje tek eg også turen ein dag...

Kjære mamma: Dette er ein kjempestor park midt i byen som er delt inn i mange ulike hagar. Sjølv om det er haust er det framleis mange vakre blomster og sjå.

Changing of the Seasons

2009-03-14T06:20:00.000-07:00

Sola skein, tempraturen var høg og eg var godt nøgd med at sommaren nok ein gong smilte over Melbourne. Ikkje minst gleda eg meg til turen denne helga, der eg skulle svømme med delfinane. Men som han sa mannen: -Å vere for positiv er neimen ikkje lurt. Stormane trua utanfor og dei dårlige værutsiktene førte til at turen til delfinane vart avlyst. I dag vakna eg opp til toreskrall, regn og sterk vind. Men aldri så gale at det ikkje er godt for noko sa mannen (igjen snakkar denne mannen). Jammen fekk eg ikkje lest litt pensum i staden. Det var faktisk litt koseleg å sitte inne og høyre regnet plaske utanfor. Håpar at eg får tatt igjen svømminga med delfinane seinare (og neida mamma, det er ikkje hai der (trur eg)).

I går kveld var eg på samling med ANSA Melbourne. Der traff eg mange andre nordmenn som også studerar her. Eg fekk nyss om at det var to andre Sunfjordingar i flokken, og sjølv om eg ikkje kjente desse frå før av kan du tru gjennsynsgleda var stor når eg møtte dei! Spesielt herleg var det å endeleg snakke med noken med den rette dialekta igjen! "Kor er du frå?"-spørsmålet hadde plutselig også endra svar frå "Norway" via "Hehe.. eh nord for Bergen.. litt utanfor Førde.. viss du har høyrt om Førde", og til "Viksdalen". Små gleder i kvardagen!

Kjære Gunnlaug: Eg har fått gjort litt shopping av klede også. No er det jo sommarsal (eller augustsal om du vil) også!

Til stormen bøye av

2009-03-12T00:51:00.000-07:00

Så kom finanskrisa til Australia, og dette er sjølvsagt ei stor sak på nyheitene. Alt er jo litt seinare her nede virkar det som. Det tar liksom litt lenger tid med alt. Internett til dømes. Eller om du skal ha studentrabatt på toget. Det er ikkje berre å vise studentkortet ditt. Først må stå i kø i ein time for å få eit skjema med ei underskrift som seier at du er student (og sjølvsagt vise studentkortet ditt), så må du gå til togstasjonen og levere inn dette skjema (når du har fylt det ut). Då får du eit nytt studentkort som du må bruke når du skal kjøpe billett. Men "Jakten på kjærligheten" har dei no iallefall fått til å lage her nede og (eit nederalsk programkonsept for dei som måtte lure på det). Programmet har den freshe tittelen "Farmer want's a wife".

Her om dagen var det visst nok eit jordskjelv også. Eg syns personlig det var litt surt at eg ikkje fekk det med meg. Når eg først var her liksom. Men det var visst nok eit veldig lite eit då! Den australske statsministeren har i tillegg banna på nasjonalt direktesent fjernsyn. Det blir diskutert om dette var med vilje eller ikkje. I Queensland er det storm, orkan og slikt. Det er visst ganske ille. Men her regnar det berre litt av og til, så er det sol igjen. Godt gammaldags vestlands-sommar-vær med andre ord, berre at tempraturen er mykje høgare (beklagar at eg skriv så mykje om været, men enkelte har ein tendens til å lure på dette). Sjølv om det regnar må vi framleis spare på vatnet. Ein får i grunn ikkje lov til å dusje meir enn 3 minuttar daglig. Dette finn eg veldig vanskelig å gjennomføre.

Ellers kan eg jo nevne at eg var på ein utestad som spelte "Beggin" for litt sidan. Då fekk eg nesten litt heimlengt. Dei andre trudde ikkje på meg når eg sa at denne gruppa var norsk. Også då eg drog fram at A-Ha var frå Norge hadde dei vanskeleg for å tru meg. På den andre sida spurte Kamilla (som kjent er frå Bergen) meg om Munch var norsk!

Music for the Royal Fireworks

2009-03-07T22:25:00.000-08:00

Vatn er noko ein sparar på her i dette landet. For meg er jo dette litt uvant, i å med at tilgangen som oftast er ubegrensa der eg kjem frå. Her kan det kan faktisk bli tomt. For å feire vatnet har ein her i Melbourne ein eigen waterfestival. Det heile føregår rundt elva Yarra, med tivoli, konsertar, festival og ikkje minst spektakulere show på vannski. I går fekk vi blant anna sjå menneskepyramider, saltoar og hopp, alle med ski på.

Då det vart mørkt var det klart for fyrverkeri. Og la meg sei; du og du for eit show. Det varte nesten i 20 minuttar. Nokon av fyreverkeria var forma som brusande vatn over himmelen. Heile byen hadde sjølvsagt tatt turen for å få med seg hendinga, og det var god stemning spesielt hjå dei minste som fekk vere oppe lenge denne kvelden.

Ellers har eg gått til innkjøp av ein paraply, og så smått begynt å lese litt pensumlitteratur!

Værvarslinga for Vestlandet

2009-03-04T21:55:00.000-08:00

Tusen takk for alle helsingar i ulike former på bursdagen min. Det er kjekt å høyre frå dokke der heime, så fortsett gjerne å send meg oppdateringar om kva de driv med. Gjerne på mail. Eg beklagar nesten å måtte sei dette, men eg trudde faktisk eg skulle lengte heim meir enn eg har gjort til no. Likevel veit eg innerst inne at når det livnar i lundar, lauvast i li og sauene og gylla ligg på bøen, kjem lengten til å komme over meg. Det er heldigvis ei stund til!

I går vakna eg av at deg regna ute. Dei som trudde at eg var i eit paradis med sol, sommar og 30 + kvar dag har nok tatt feil. Melbourne er visst nok den byen der det regnar mest i heile Australia. Men når eg tenker på forholda i min heimby (for den er jo tross alt nesten det) er eg framleis ved godt mot! Asiatarane klagar over kulda (19 grader) og candadiarane syns det er frykteleg med regn. Dei fleste infødde er likevel glade for regnet for det betyr at ein har kontroll på brannane som har pågått i lang tid, og at desse ikkje vil blusse opp igjen. For nokre dagar sidan vart det nemleg sendt ut ekstremvær-varsel i heile staten. Det var sterk vind, og ein var redde for at dette kunne få fatale følgjer. Men det har heldigvis gått bra til no.

Denne veka har vore mi første skuleveke. Eg likar godt faga eg har valt, så trur det blir bra. Eksamensordningane er ikkje som heime med ein stor eksamen til slutt som tel heile karakteren. Her har vi ulike testar, innleveringar og presentasjonar som tel litt kvar gjennom heile året. Satsar likevel på at det skal gå greit sjølv om det blir litt mykje med 4 slike fag samtidig.

Kjære Eirin: Dette er ikkje for å gjere deg sjalu (jamfr. Starbucks), men for å vise korleis namnet mitt plutseleg har stavemåte i dette landet (har forresten litt vanskeleg for å stave det sjølv, kunne dei ikkje prøvd å lage litt ulike lydar for a og e, eller j og g?)

Kjære pappa: Tenk at du akkuratt no berre er på den andre sida av fjorden (Hong Kong)!

Når man blir 66

2009-03-01T18:13:00.000-08:00

Den store frykta var å måtte sitte åleine på bursdagen sin og trøsteete kake. Slik som i den "du tok feil av hvilken dag" sangen. Det var heldigvis ikkje slik det skulle gå! Dei eg bur med hadde pynta med ballongar på døra mi og laga kort.

Eg ville jo gjerne lage ei kake eller to slik eg alltid gjer. Den store utfordringa var å finne alle dei riktige ingrediensane i australsk utgåve. Eg trur eg gjekk rundt i butikken i ein time. Etter å ha spurt ei tilfeldig dame om hjelp til å finne bakekakaoen, og gambla på kva som var melis, var det klart for kake. Det er nok ikkje blant mine beste prestasjonar, men gjestene mine syns det var storarta og det er jo det viktigaste!

Bursdagen blei sjølvsagt litt utvida, i og med at eg feira kvelden før, og i og med at tidsforskjellen gjer at eg har bursdag lenger i Norge (på ein måte). For å oppsummere kan ein difor seie at eg i år har bursdag to dagar på rad!

I dag var første skuledag, eller ein time forelesning om du vil. Det var i grunn veldig kjekt, så eg håpar alle faga blir slik. Eg vart sjølvsagt på denne dag også glad for å få post frå mine kjære heime:

For å ikkje snakke om kortet frå mine sjarmerande brødre, det er allereie på veggen!

I kveld skal eg ut å ete med Kamilla (jmfr bursdag to dagar på rad). Eg føler i grunn at eg begynner å dra på åra no. 23 er liksom ikkje det same som 22. Men eg går ut i det nye året med godt mot og tenker at det er jo heile 2 år til eg er halvegs til 50.

Tørke støv

2009-02-27T23:26:00.000-08:00

I går snakka eg med dei heime på skype og fekk sjå ut vindauge, der låg snøen gitt! Det syns eg var litt rart. Her er det (sjølvsagt) sommar og sol. Her om dagen var vi på eit innandørs beach party med sand inne. Det var litt vanskelig å gå med solbrille då for det var jo ganske mørkt frå før av, så det droppa vi kan du sei.

Ein annan dag var vi på Luna Park, eit lite gammaldags tivoli der berg og dalbana knirka noko heilt forferdelig. For dei som kjenner meg godt kjem det vel ikkje som nokon overraskelse at eg ikkje nok ein einaste karusell. Ungdommen koste seg no iallefall, som du ser på bilete. Men det var også eit marked utanfor, og då kjem det vel heller ikkje som nokon overraskelse at eg likte dette betre. Ellers har vi vore på stranda nokre dagar, og prøvd å jobbe litt med tan-en!

Idag har eg vist dei eg bur med fleire sider av meg sjølv, ved å ta fram støvsugaren og ajax-sprayflaska. Det har jo begynt å bli litt skittent her og der. Det skal liksom komme nokon å vaske fellesarealet annankvar veke, men så lagt har ikkje dette vore så mykje å skryte av akkuratt! Trur kanskje eg skal organisere ei vaskeliste snart ja... (kjære Gunnhild, Anne-Stine m.fl. : Dette avsnittet var til ære for dykk!)

PS: "Når klokka i skogen slår tolv, da kommer de renslige troll.
Med koster og kluter og spann, og de synger så rent som de kan.
Tørke støv, tørke støv, tørke støv" osv..

Does your mother know?

2009-02-25T00:10:00.000-08:00

Det viser seg at den mykje omtala O-week for det meste er påtenkt førsteårsstudentar (som plutselig er på alder med Sverre (= liten!). Så eg har i det siste følt meg litt gammal saman med desse veldig festklare/gla for å flytte frå mamma/endelig skal eg starte på universitetet-kidsa. Men det er jo alltids mykje gratis mat ein kan få. Aussiar elskar og grille, eller BBQ som dei kallar det. Pølsene er jo sjølvsagt brente og i brød (ikkje pølsebrød)!

Dei to siste dagane har vi vore på eit slags marked på skulen der alle klubbane som fins har ulike stands, og ein kan melde seg inn i alt mulig. Det er litt som Grieghallen i fadderveka, berre at det er ute og nesten alt kostar pengar å melde seg inn i. Og jammen fins det mykje rart. For eksempel er det ein eigen sjokolade klubb. Eg var sjølvsagt så uheldig og svare ja på eit spørsmål om å høyre meir om ein klubb eg ikkje hadde peiling på kva var, og enda opp med å høyre på eit 20 minuttar langt foredrag om korleis desse menneska trudde på både Gud, Allah og Buddha samtidig og korleis dei praktiserte dette (ikkje spør meg korleis). Skal vere litt meir forsiktig med det neste gong ja.

Idag har det også vore ein informasjon for dei ulike fakulteta og institutta dei har. Følte i grunn ikkje at det var så veldig nyttig, men igjen det var gratis mat!

Dei eg bur med har allerie oppdaga min trang for å planlegge alt mulig. Spesielt med tanke på kva skal vi gjere/vere med på i morgon kveld og gjerne dagen etter det. Julia (som eg bur med) lurte på om det var min kultur som var sånn!

Snakka forresten med ei australsk jente her om dagen som lurte på om eg kjente nokon folk frå Tyskland som ho kjente. Joda Europa er jo kanskje litt mindre enn Australia, men det får no vere måte på!

Kjære Jade, Anne-Sofie, Lisa, Kristin m.fl. (også kjent som Suhsi klubben) Dette hadde eg til middag i går, og ja sushi er veldig billig.

Ser no at dette innlegget har handla mykje om mat. Eg vel difor å legge ut eit bilde av dei 4 par skoa eg har kjøpt meg. 4 par for ca 200 norske kroner!

Ser at Kronprinsessa har forlova seg, det er jo kjekt! Prøver å sjå på NRK nett-tv men lyd og bilde kjem ikkje samtidig (har litt dårlig nett) så det er jo litt vanskelig!

Sola skinner

2009-02-22T01:39:00.000-08:00

Plassen der eg skal studere er Monash University (difor tittelen). Det er fleire campusar, men campusen eg skal vere på er den største. Den er faktisk så stor at sikkert heile Førde sentrum (i vid forstand) kunne fått plass der. Der fins alt ein måtte trenge; idrettsanlegg, svømmebasseng, kafear, resturantar, frisørssalong, bank + sjølvsagt alle slike vanlige ting ein har på eit universitet. Det er på ein måte ein eigen liten by.

Eg har fått meldt meg opp til fag, så no er det berre å vente på at semesteret skal begynne (neste mandag). Eg skal ta 4 ulike fag. Eit handlar om austalsk historie og kultur, så eit anna historie fag, eit PR fag og eit fag i engelsk.

På fredag var vi på velkomstmiddag for alle dei internasjonale studentane. Det var på ein ganske fancy plass med lyskroner i taket og greier. På bilde ser du tre av dei eg bur med. Og ja vi hadde pynta oss sjølvsagt!

Idag har vi vore på stranda. Trur kanskje eg har valt ein litt høg faktor for det visar ikkje så veldig godt akkuratt. Men det er vel betre enn å sjå ut som ein tomat. Stranda vi var på idag var den finaste så langt vil eg sei.

PS: For dei som endå ikkje har forstått det så er alle tittlane på denne bloggen sangtittlar. Fortvil difor ikkje om tittelen er på bokmål!

Here, there and everywhere

2009-02-17T23:05:00.000-08:00

Teknologien har jobba mot meg i ganske lang tid no så det er grunnen til at eg ikkje har oppdatert bloggen på lenge. Dessutan har det foregått ein del dei siste dagane.

Eg har begynt å bli vant til Australia og varmen (dei siste dagane har det faktisk vore ganske varmt). Eit par ting forundrar eg meg framleis stadig over. I butikken pakkar dei til dømes alltid matvarene dine ned i ein pose med ein gong etter at dei har slått dei inn på kassen. Dette fører sjølvsagt til at alt tar mykje lengre tid når folk handlar mykje, og køen fram til kassen hopar seg opp Sjølvsagt køyrer dei på feil side av vegen, rulletrappene er også på feil side. Og når du møter nokon går dei alltid til venstre, medan eg er vant til å gå til høgre (vanlig praksis i serveringsbransjen). Dette ender difor med at eg kolliderar med alle eg møter på gata! Ein svenske (dei er overalt) fortalte meg at han var i eit symjebasseng og kolliderte med alle, heilt til han forsto at dei ikkje berre køyrer, men også svømmer (ja pappa, eg veit at det heiter sym) på venstre side. Lysbrytarane står også ned når dei er på og opp når dei er av. Men eg har enda ikkje fått testa ut om vatnet i vasken renn feil veg når ei tar ut proppen. Eg leitar fortsatt etter ein propp, for å kunne prøve denne teorien ut mot empirien.

I helga hadde eg besøk av Ingebjørg som studerar i Brisbane (2 timar med fly). Til våre foreldre vil vi gjerne opplyse om at det er ein time tidsforskjell på Brisbane og Melbourne. Dei tidligare nemde hadde nemlig hatt ein diskusjon på heimebane om det var 9 eller 10 timar forskjell på Australia til Norge. Begge hadde rett!

Medan Ingebjørg var her hadde vi litt sight-seeing (eller synfaring om du vil) rundt i byen. Melbourne er ein fantastisk fin by som har mykje å by på. I følgje sikre kjelder (Ingebjørg) er den finare enn Brisbane. Det var kjekt å få besøk, for på dette tidspunktet hadde ikkje bitt kjent med så mange. Ingebjørg har og den eigenskapen at når vi er ute å handlar må ho alltid rekne om til norsk valuta for kvar minste ting, sånn høgt for seg sjølv. Dette kan vere nyttig, men også ganske irriterande!

Folk i Melbourne er veldig blide, høflege og hjelpsame. Dersom vi har gått oss vill (har skjedd eit par gongar ja) kjem dei alltid bort å vil hjelpe, nesten før vi spør. Det fins likevel unntak. Her om dagen når eg, Ingebjørg og Kamilla gjekk på gata og snakka på vårt morsmål (trur ikkje vi snakka så veldig høgt ein gong), snur dama som går framfor oss seg og seier: ”Respekt the ground you are walking on, speak australian”. Min første erfaring med kvardagsrasisme!

Alle byar med respekt for seg sjølv har ei elv som renn gjennom byen (Eg nevner i fleng: London, Paris, Budapest, Førde, Viksdalen (omtrent dei byane eg har vore i). Dette gjeld sjølvsagt også for Melbourne.

Mine bufellar har endelig flytta inn. Alle fire er frå Canada, så vi har i det miste snø og Celine Dion til felles! Skulen har også begynt så smått. Denne veka har vi hatt informasjonsopplegg kvar dag. Ein av informasjonsbolkane var om edderkoppar og korleis drepe desse. Du kan enten slå til den, fange den i ein kopp eller spraye den med insektspray. Dei vanlegaste edderkopptypane vart også presentert. Spiderman var ein av desse. Han er ikkje farlig, men hjelper jenter i nød (kjære Ingrid, eg skal ringe deg om eg ser han!).

På kveldane har det vore sosiale aktivitetar med alle dei internasjonale studentane. Ikkje før neste veke kjem dei andre studentane, og då begynner O-week som eg trur liknar litt på fadderveka heime. Eg har blitt kjent med ein del av dei andre internasjonale studentane. Mange av dei bur også her i det same leilegheitskomplekset som vi bur i. Det er kjempemange frå Malaysia og andre delar av Asia, og desse har ein tendens til å menge seg med kvarandre. Men også mange frå USA og Canada (alle i mi leiligheit).

Ein Italienar som bur her har også vore utvekslingsstudent ved NHH i Bergen. Han likar og fortelje dei andre kor dyrt alt er i Norge (men også kor vakkert det er). Noko som gjore inntrykk på han var kor gamle eksamensvaktene var. Eg prøver å sei at i Norge likar vi å sysselsette alle, også dei gamle!

Har ikkje blitt så veldig brun akkurat. Folk tippar at eg er frå Norge heile tida, veit ikkje om det er eit godt tegn. Men skal prøve å få gjort noko med det ved å reise på stranda til helga (gått til innkjøp av 30 + solkrem).

By the way

2009-02-12T22:51:00.000-08:00

Viss nokon tilfeldigvis vil ha adressa mi (dette er ikkje eit hint, eller joda!), saa er den:

Room 1

Unit 6/1 Warley Road

Malvern East Vic 3145

Australia

Ingenting er som litt sol i augene! Tankar fraa meg til dokke i snokaoset:)

Ser forresten veldig bleik ut, prover aa gjere noko med det snarast!

Dyrene i Afrika

2009-02-12T22:27:00.000-08:00

I gaar var eg og Kamilla i Melbourne Zoo. Vi gjekk oss jammen litt vill paa veien men fann fram til slutt. Her saag vi dyr fraa blandt anna Afrika (difor tittelen).

Men ogsaa sjolvsagt Australske dyr og endeleg den etterlengta kengeruen! Ikkje saa mange av dei var interessert i aa pose, sjolv om vi hadde reist jorda rundt for aa mote dei!

Hm, ska tru ka som e paa tv i kveld?

Pass deg for denne i Viksdalsfjella!

In my place

2009-02-10T17:34:00.000-08:00

Ein ny dag i Melbourne. Forelopig er det overskya og vind, saa hetebolgja eg hadde hort saa mykje om er det ikkje mykje igjen av. Eg har komt paa plass i leiligheita, men dei andre eg skal bu med har ikkje komt enno. Akkuratt no er det difor litt einsamt. Ressidence folka er veldig hjelpsomme. Dei held til i ei leiligheit under meg og seier at eg berre maa komme ned om eg vil henge, eller faa mat (dersom eg ikkje kan lage min eigen!). Kvar dag kjem dei aa spor om det gaar bra med meg og saann! Saa det er jo hyggelig. Haapar dei eg skal bu med kjem snart.

Her er huset mitt. Eller det er eit leiligheitskompleks med mange leiligheiter (det her er vel ikkje akkuratt der eg bur men det ser jo heilt likt ut!) Det er ikkje saa fint inni som utanpaa, men det er heilt ok +! Rett utanfor er det ein motorveg som braakar noko heilt forferdelig. Men rommet mitt er paa baksida, dessutan er jo oyreproppanne min beste ven!

Den store brannen som alle sikkert har faatt med seg er ca ein time vekke (eller meir) herifraa. Merkar ikkje saa mykje til det anna enn paa fjernsynet. Vaer difor ikkje bekymra for meg. Det er likevel faelt aa sjaa korleis fleire tusen har mista alt dei eig i den verste brannen i Australia si historie. Haapar at dei snart kan faa kontroll over den. Det er landesorg, og alle flagga er difor paa halv stang.

No skal eg ut aa kjope litt "stuff" som eg treng til leiligheita. Paa gjennskriv!

All the way

2009-02-10T00:09:00.000-08:00

Endeleg framme i Australia etter ei flyreise paa 2+11+9 timar. Gardemoen var stengt heile kvelden og natta for vi skulle reise pga sno, saa eg var sikkert paa at alt skulle gaa til pises. Men naar vi kom dit var alt som vanlig, bortsett fraa minst 10 broytebilar paa rullebana! Vi maatte berre skrape flyet litt for snoo, saa var vi klare!

Reisa gjekk overaskande fort. Eg reiste ilag med Kamilla som og skal studere i Melbourne. Paa flyet sat vi ved sida av ein mann som ikkje reiste seg i det heile tatt paa dei 11 timane vi var der. Kamilla meinte at han maatte ha utlagt tarm, men vi turte ikkje akkuratt aa sporre!

Kamilla paa det vesle hotellrommet vaart

I Melbourne sov vi paa eit hotell forste natta. Idag har vi utforska byen litt, og no har baade eg og Kamilla komme oss paa plass der vi skal bu. Mitt Universitet, Monash University, ligg litt utanfor byen. Det er ogsaa her eg skal bu. Kamilla sitt er i sentrum av Melbourne.

Veret er overskya, det er vind og ikkje saa veldig varmt. Ei dame eg snakka med i stad meinte det var heilt forferdelig kaldt. Eg provde aa sei at i Norge er det sno, men trur ikkje ho forsto greia. For min eigen del er eg godt nogd med overgangen fraa stovlettar og kaape, til flip-flops:)

Mitt forste mote med kenguruen. Den er

desverre ikkje ekte, men staar i ein hage like ved der

eg bur. Den manglar eit oyre stakkar!

Girl in Oslo

2009-02-06T11:11:00.000-08:00

Første stopp på den lange reisa, var metropolen Oslo. Her var det jammen mange rare menneske å sjå!

Tida gjekk med til å henge med gamle kjente og førebu seg på den store reisa. Overgangen frå snøfulle, kalde og blåføtter-Oslo til solrike varmerekord- Melbourne, vil nok bli stor!

Farvel te deg

2009-01-30T05:25:00.000-08:00

Snart ei veke igjen til avreise frå fedrelandet, og reisefeberen har begynt å snike seg inn på meg.

Mamma har skaffa seg ei austalsk plante som no står på stovebordet, og eg ha fått helsingar i den raude boka med rare dyr på. I Melbourne er det varmaste sommaren på 70 år i følgje avisene. Vi snakkar 47 varmegrader! Tenkte å legge igjen stilongsen heime!

Være sammen, siden skilles,

det er veien hver og en må gå.

La oss ikke vere triste,

selv om det er oss det gjelder nå.